Get Adobe Flash player

موسیقی را خودآموز یاد گرفتم و خودرسانش‌گرم!

برنامه‌های ویژه شهر کتاب مرکزی برای ماه مبارک رمضان با عنوان «شهر کتاب، شب‌های رمضان بیدار است» با نشستی درباره موسیقی شهری و اجرای آکاردئون و ویولون به اتمام رسید.

در این نشست که با حضور مهرداد مهدی، آسو کهزادی و مصطفی بیاتی همراه بود، قطعات مختلفی نواخته شد و گروه والس تهران، از چگونگی ورودشان به این عرصه سخن گفتند.

مهرداد مهدی با بیان اینکه اولین مواجهه‌اش با موسیقی، ارگ بوده است، اظهار داشت: پیانو زدن را یاد گرفتم و چون در معرض علم موسیقی نبودم و کتاب و مدرس نداشتم، از تشنگی و اشتیاقم آموختم. و در حقیقت این بی‌پولی بود که باعث شد به موسیقی شهری روی بیاورم و آکاردئون بنوازم.

وی ادامه داد: از آنجاکه پول نداشتم و بدون پول نمی‌توانستم درس بخوانم، مجبور شدم که گوشه خیابان، دی وی دی بفروشم اما بعد از مدتی بازداشت شدم و همانجا که فیلم می‌فروختم، شروع کردم به نواختن آکاردئون.

مهدی افزود: اتفاقات زیادی در مدتی که در خیابان می‌نواختم افتاد. آدم‌های زیادی مبهوت شدند و یک بار هم یک کارگردان تئاتر خواست که در نمایشش آکاردئون بزنم. به این ترتیب پایم به دانشکده هنرهای زیبا باز شد و سه دوره، دوره بازیگری را گذراندم و بعد هم یاد گرفتم که خودرسانش‌گر باشم!

این نوازنده در بخش دیگری از سخنانش اظهار داشت: محبت و انرژی مثبتی که همواره از مردم دریافت کردم، باعث شد ادامه دهم و بیشتر و بهتر بنوازم. یادم هست که خانمی که کارمند آژانس هواپیمایی بود، هر روز برایم لقمه‌ای نان و پنیر و سبزی درست می‌کرد و در جعبه سازم می‌گذاشت و من نمی‌توانستم یک روز سر کار نروم و آکاردئون نزنم.

وی ادامه داد: یا مثلا حوالی ساعت ۱۲-۱۱ ظهر، مادرانی بودند که دنبال بچه‌های‌شان می‌آمدند تا آنها را به خانه ببرند، می‌آمدند و کنارم می‌نشستند و برایم خاطره می‌گفتند و من هم برایشان آهنگ می‌زدم. خیلی‌های‌شان برایم غذا یا ناهار می‌آورند، حتی یک بار در میانه همین آهنگ زدن‌ها کارمندان شهرداری به من پول دادند! و همه اینها، مرا به تمرین بیشتر تشویق می‌کرد. هرچند که تقریبا تمام ارگان‌های کشور هم با من دعوا کردند اما حالا اجازه می‌دهند که ساز بزنم.

آسو کهزادی، آهنگساز و نوازنده ویولون نیز در این نشست حضور داشت و گفت: دفعه اولی که در خیابان ساز زدم، شب قبل از تحویل سال بود و خیلی استرس داشتم و حتی دو سه آهنگ اول را خیلی خیلی بد زدم اما دفعات بعد، راحت‌تر بود.

وی که در ایران و هلند تحصیل کرده است، درباره انگیزه‌هایش برای آهنگ زدن در خیابان گفت: اولین انگیزه‌ام این بود که برای مردم، موسیقی خوبی اجرا کنم، انگیزه دومم این بود که بتوانیم به عنوان یک گروه‌ در کنار همدیگر رشد کنیم و دلیل سوم هم این بود که دوست داشتم غیر از ساز تمرین کردن، انسانیت و آدم بودن را هم تجربه کنم و درواقع به نوعی، عکس‌العمل مردم برایم جالب بوده است.

کهزادی افزود: اینکه مردم با شنیدن یک قطعه آهنگ شاد شوند، اینکه به شما گل بدهند و از شما تشکر کنند، تجربیات نابی است که با کنسرت در سالن‌های شهر به دست نمی‌آورید.

وی همچنین گفت: مسلما ساز زدن به عنوان یک زن در کنار خیابان سخت‌تر است و شاهد نگاه‌های ملالت‌بار هم بوده‌ام اما در مجموع معتقدم که فیدبک‌های خوبی که به من رسیده، بیشتر از نگاه‌های منفی و بد بوده است. به علاوه فکر می‌کنم اگر آنها که این نوع موسیقی را دوست ندارند، از این جنبه به موضوع نگاه کنند که این نوع موسیقی باعث بالا رفتن فرهنگ و هنر جامعه می‌شود، می‌توانند راحت‌تر و با اغماض از کنار این مساله رد شوند.

مهدی نیز اظهار داشت: خیلی رک می‌گویم که ۹۹ درصد خانم‌ها بودند که از ما حمایت کردند و از آنها مهر بیشتری دریافت کردم. شاید مردانی باشند که کارهای بزرگ و مهمی انجام می‌دهند اما به نظر من روح زندگی، دست خانم‌هاست و دغدغه بیشتری برای مهربانی دارند.

این نوازنده در پایان با اشاره به اینکه دومین آلبوم گروه والس تهران، لاجوردی نام دارد، گفت: ما به انجام رسیدن این آلبوم را مدیون آقای علی صمدپور هستیم که مدیر هنری مدرسه منظومه خرد هستند.