Get Adobe Flash player

رونق، مردم را به عضویت انجمن حفاظت از یوزپلنگ ایرانی دعوت کرد

گفتگوی صمیمانه با پیام رونق، آهنگساز و نوازنده دوشنبه شب، سی‌ام تیرماه در در کنج دیجیتال شهر کتاب مرکزی برگزار شد.

رونق با اشاره به اینکه در حال آماده‌سازی آلبوم تازه‌ای برای عرضه به بازار موسیقی ایران است، اظهار داشت: وضعیت یوز ایرانی به شدت نگران‌کننده است، اظهار داشت: آلبوم بعدی‌ام که هنوز نامش را انتخاب نکرده‌ام، در حوزه الکترو جز است و از بابک صفرنژاد خواهش کرده‌ام به عنوان سولیست با ما همکاری کند. البته این آلبوم، یک سولیست پیانو هم خواهد داشت که نامش را فعلا نمی‌گویم.

وی همچنین با بیان اینکه یوز ایرانی در وضعیت بسیار بحرانی‌ای به سر می‌برد، گفت: عواید فروش آلبوم بعدی هم به انجمن حفاظت از یوز ایرانی تعلق می‌گیرد و همین‌جا هم از همه دعوت می‌کنم به انجمن بپیوندند چراکه هرچه تعداد ما بیشتر باشد، بهتر و موثرتر می‌توانیم از این گربه‌های زیبا و دوست‌داشتنی اصیل ایرانی حمایت کنیم.

این آهنگساز همچنین درباره نخستین آلبومش گفت: بهمن سال گذشته، زمانی که آلبوم گیل‌گمش منتشر شد، افراد بسیار زیادی از من پرسیدند که چرا از دیجیریدو در قطعات این سی دی کمتر استفاده شده؟ جواب من این است که این ساز، یک ساز ملودیک نیست بلکه به یک ساز ضربه‌ای و کوبه‌ای تبدیل شده و زمانی جذابیت دارد که اصوات الکترونیکی و آکوستیکی در کنار آن بیایند و به گوش برسند. به علاوه، اگرچه این آلبوم را خودم منتشر کردم اما دلیلی نمی‌دیدم که دیجیریدو در تمام قطعات حضور داشته باشد و همان اندازه کافی بود. درواقع دوست داشتم فضا برای دیگر دوستان نوازنده‌ام نیز در آن آلبوم وجود داشته باشد و حالا هم اصلا پشیمان نیستم.

رونق با اشاره به اینکه ساز دیجیریدو مربوط به مردم شمال استرالیاست، گفت: سازی مانند دیجیریدو که ‌قدیمی‌ترین ساز دنیاست، قبل از اینکه جنبه‌های غنایی داشته باشد، جنبه حماسی دارد و مربوط به زمانی است که پدران ما برای امرار معاش، شکار می‌کردند و می‌خواستند برای یکدیگر پیام و نشانه بفرستند.

وی افزود: بعدها هم جادوگر قبیله بود که از این ساز و به طور کلی از موسیقی استفاده کرد. جادوگر قبیله درواقع طبیب، عارف و درمانگر بود و علاوه بر استفاده از گیاهان دارویی و اوراد، از موسیقی هم برای درمان بیماری‌ها استفاده می‌کرد. درحالی که ما از اوایل قرن بیستم بود که به طور جدی، به موسیقی درمانی به عنوان یک شاخه جدی از علم نگاه و آن را دنبال کردیم.

رونق همچنین در بخش دیگری از سخنانش اظهار داشت: طراحان سازهای بادی همیشه به نوعی سازها را طراحی می‌کنند که نوازنده بتواند طول لوله را کوتاه و بلند کند و فرکانس را تغییر دهد؛ مثلا سوراخ‌هایی را روی لوله تعبیه می‌کنند اما دیجیریدو، هیچ‌کدام از این قابلیت‌ها را ندارد. درحقیقت، این ساز، سازنده افکت، خصوصا افکت‌های لطیف است.

این آهنگساز اضافه کرد:  اولین باری را که می‌خواستم این ساز را در ایران معرفی کنم، هیچ‌وقت از یاد نمی‌برم. سال ۸۷ و در کنسرت گروه دارکوب بود که روی سن آمدم و بعد از اینکه مردم ساز را دیدند، آهی از سر تعجب کشیدند و وقتی شروع به نواختن کردم، همه ۹۰۰ نفری که در سالن اریکه ایرانیان بودند، برای ۵ ثانیه خندیدند. بعد از یک دقیقه سکوت کردند و در اواخر اجرا بود که متوجه شدند یک صدای تازه به موسیقی‌ای که همیشه می‌شنیدند، اضافه شده است.

رونق همچنین گفت: چهار سال طول کشید تا دیجیریدو را به مردم بشناسانم؛ به‌خصوص که کسی آن را جدی نمی‌گرفت. چهار سال هم طول کشید تا صدابرداری سالنی آن را به همکاران صدابردار آموزش دهم.

وی با بیان اینکه طی این سال‌ها به کسانی که این ساز را دوست داشته‌اند، آموزش داده است، گفت: همیشه گفته‌ام که دیجیریدو قبل از اینکه ساز باشد، ابزاری برای بهتر زندگی کردن است به دو دلیل. اول اینکه تکنیک‌های خوبی برای تنفس به نوازنده یاد می‌دهد، طوری که اگر بخواهد ساعت‌ها ساز بزند، صدای ساز قطع نشود که این شیوه، شکل متعالی نفس‌گیری در میان سازهای بادی است و دوم اینکه نوعی عرفان است چون با نواختن این ساز، انرژی‌های مثبت و منفی را وارد روح می‌کنیم. در حقیقت آنچه برای یک نوازنده دیجیریدو اتفاق می‌افتد، شباهت بسیار زیادی دارد به آنچه برای کسانی که یوگا انجام می‌دهند. یعنی ما هم می‌توانیم بر اعصاب غیرارادی مسلط شویم و بر اثر استمرار می‌توانیم بر جسم و روح مسلط باشیم.

رونق ادامه داد: نوازندگان دیجیریدو بعد از دو دقیقه ذهنشان از کلمات خالی و درنهایت از تصویر خالی می‌شود یعنی همان مدیتیشنی که مردم با آن بیشتر آشنا هستند.

گفتنی است در این مراسم، بابک صفرنژاد، سروش قهرمان‌لو و جمعی دیگر از موسیقی‌دانان و پرکاشنیست‌ها حضور داشتند.